Η Σαντορίνη είναι ένα μέρος που έχω επισκεφτεί άπειρες φορές και κάθε φορά που πατάω το πόδι μου κατεβαίνοντας από το αεροπλάνο νομίζω ότι είναι και η πρώτη ..Είναι πολύ σπουδαίο να έχω δικούς μου ανθρώπους σε αυτό το νησί γιατί έχω την αίσθηση ότι κάτι με ενώνει με τον υπέρτατο εαυτό μου , μιας και θεωρώ οτι είναι κομμάτι ενός άλλου σύμπατος που απλά ξεκόλλησε από κάπου αλλού και καρφώθηκε στον δικό μας πλανήτη ..και η μεγαλύτερη τύχη είναι στην δική μας χώρα ..
Σε κάθε μέρος τις απλώνετε αυτή η μαγεία που εκπλήσσετε ακόμη και η ίδια έννοια τις λέξης όταν δηλώνετε η παρουσία τις εικόνας κάθε σημείου τις μπροστά τις ..
Θα μείνω στο Αμμούδι μιάς και είναι και η επικεφαλίδα τού άρθρου με τους κατακόκκινους βράχους που στο τελείωμα τους αγκαλιάζουν τα απίθανα φαγάδικα με την ωραία φιλοξενία και το πιό νόστιμο φαγητό ..όμως εκείνο το Πάσχα δεν θα το ξεχάσω ποτέ ..κατεβήκαμε όλη η παρέα χωρίς ιδιαίτερη ενέργεια και δύναμη για να πω την αλήθεια από την χθεσινή εξάντληση του ξενυχτιού σε συνδιασμό με το φαγοπότι που ακολούθησε μετά την Ανάσταση ..σχεδόν προλάβαμε και την ανατολή πριν πάμε για ύπνο ..
Όμως φτάνοντας στην ταβέρνα του Παρασκευά ήταν θέμα δευτερολέπτων να μηδενίσουμε τον κοντέρ και να το πάρουμε από την αρχή , άπειρα φαγητά άπειρο γλέντι και όλοι σαν μία παρέα γλεντήσαμε ,χορέψαμε σαν να μην είχαμε άλλη ευκαιρία ποτέ ξανά..
Το πως έγινε και βρεθήκαμε μέσα στο σκάφος να αγναντεύουμε το Αμμούδι από άλλη οπτική γωνία μην με ρωτήσετε δεν ξέρω να απαντήσω και ποτέ δεν ρώτησα γιατί ούτε με ενδιέφερε ..όσο απομακρυνόμουνα τόσο νόμιζα ότι ήμουν και πιο κοντά στο Αμμούδι αφού όσο άνοιγα τα χέρια μου με μία αγκαλιά μπορούσα να έχω αυτό το μέρος όλο και πιο κοντά μου ..λένε ότι η παρέα κάνει το μέρος να περάσεις καλά , όμως εγώ θα σας πω ότι το μέρος αυτό κάνει την παρέα να περάσει καλά και ίσως το μέρος αυτό φτάνει για να αντικαταστήσει ακόμη και την ίδια την παρέα για να περάσεις μαγικά ..